پشمینه بافت

روزی یکبار، حداقل یکبار، اینجا را باز می‌کنم. زل می‌زنم به همه چیز. چیزی نمی‌نویسم و بعد صفحه را می‌بندم. خیلی عادی و خیلی طبیعی... و خیلی صادقانه چیزی نمی‌نویسم ولی دست از اینجا هم برنمی‌دارم. چرا؟ زیرا هنوز هم اینجا مرا به هزار چیز مختلف وصل می‌کند.

اینستاگرامم را محکم بسته‌ام. چند شب پیش کسی می‌گفت "فلانی" چیزی در مورد تو نوشته است. یک آن وسوسه شدم بروم و اینستا را برگردانم. بعد فکر کردم "ولش کن" هر وقت سحر را دیدم میانبر می‌زنم و می‌روم که ببینم "فلانی چی نوشته".

در این سال‌هایی که ننوشته‌ام اینجا هنوز مرا به آدم‌ها وصل کرده است. هنوز آدم‌ها می‌گردند و پیدایم می‌کنند. جذاب است دیگر... دروغ چرا...