پشمینه بافت

مرگ می‌آید و آدم‌ها را می‌برد.

آدم‌ها را، خاطره‌ها، نوازش دست‌ها، اشک چشم‌ها، تندی و خشم صدا را، غم و اندوه و شادی را

همه چیز را همه چیز را

کار مرگ همین است...

که بردارد و ببرد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه ۱۴۰۱/۰۵/۱۹ساعت 9:3  توسط آرزو مودی   |