وبلاگدارها دانه به دانه با شرم زیاد برمیگردند به روال زندگیشان یا داشتن یک روال عادی در زندگی را به دیگران نشان میدهند و وبلاگ مینویسند. از اینکه زندگی میکنند و زندگی ادامه دارد، شرمندهاند یا به عبارتی به ایشان القاء شده برای سادهترین حق یک انسان شرمنده باشند.
غمانگیز است.
تلاش برای تغییر و بهتر زیستن یک وضعیت لوکس نیست که در آنی به نتیجه برسد و بعد برگردیم سر زندگی بدون مبارزه پوچمان!
.
.
.
هیچ چیزی به اندازه قهرمانبازی (و باور به موعود و منجی) کفرم را در نمیآورد.
+ نوشته شده در شنبه ۱۴۰۱/۱۱/۲۹ساعت 19:15 توسط آرزو مودی
|
