همیشه وقت دیدن این ساختمانهای گلی و کاه گلی و خشتی به ذهنم میرسد
که این ساختمانها را نساختهاند که بمانند. ساختهاند برای پناهی، سرپناهی و وقتش
که گذشت که دیگر نه پناه بودند و نه سرپناه، نرم-نرم فروبپاشند و با آب و باد و
باران بروند. انگار آدمها که رفتند، نسلها که تمام شدند خانهها هم دیگر نباشند،
تمام بشوند و باد و باران و آب آنها را با خودشان ببرند.
پینوشت و توضیح: ندارد.
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۹۲/۰۹/۱۰ساعت 16:31 توسط آرزو مودی
|
